ΠΟΙΟΣ ΕΙΜΑΙ ;

Μπορείτε να ακούσετε αυτή τη μουσική ταυτόχρονα με την ανάγνωση αυτής της σελίδας…

 

  • David Desplanches (αλλά ονομαζόμουν τον David Delamotte μέχρι την ηλικία των 17 ετών).

  • Γεννημένος στις 3 Ιουνίου 1975 στο Παρίσι, 11μμ γύρω στις 9πμ

  • 1m79, 65 κιλά, καστανά μαλλιά

  • Έζησα στο Saint-Denis στην πόλη Floréal, το 93 ακριβώς μπροστά από το πάρκο Courneuve, στο Villepinte (93), στο σπίτι του DDASS, στο Vernon (27) σε μια άλλη κατοικία του DDASS, στο Magnac-Laval (87) που είναι ακόμα στο σπίτι του DDASS, και με το Darling μου στο σπίτι AFJT αυτή τη φορά του Châtillon (92), τότε εκείνη του Bagneux (92) όπου ήρθε να με επισκεφθεί και στη συνέχεια με την Elle ένα στούντιο στον Αντώνιο (92) πριν μετακομίσουμε στο Sceaux (92) σε ένα διαμέρισμα…!

  • Πρώην επάγγελμα : συστήματα συναγερμού εισβολής τεχνολογίας, πυρκαγιά, βίντεο, έλεγχος πρόσβασης, παρακολούθηση βίντεο και απομακρυσμένη επιτήρηση. Σταμάτησα το σχολείο στο CM2 προτού βρεθώ στο σπίτι του DASS στην ηλικία των 12-13 ετών, σε εκείνο του Villepinte (93) και στις άλλες δύο… Συνέχισα τις σπουδές μετά από μια συνάντηση με μια μεγάλη αγαπημένη που μου έδωσε φτερά και τα κατάφερα τα πάντα : τεχνικός του BEP πριν κάθισα έναν τεχνικό της Bac Pro στα συστήματα συναγερμού… στη σχολή ασφαλείας Pierreffitte (93) που έφτασε η πρώτη από την τάξη με σκορ 15,75 από 20. Διαφορετικά, ήθελα να σας δώσω τις φωτογραφίες των τελευταίων μου τάξεων που παρακολούθησαν πριν από το σχολείο, αφού δεν έκανα τίποτα σε αυτά τα σπίτια του DDASS (με εξέγερση εναντίον της μητέρας μου), όπου ήμουν τοποθετημένος στη συνέχεια. Ήμουν ένας πολύ ζωντανός φοιτητής, ευαίσθητος, έξυπνος, εξωφρενικός, γεμάτος φαντασία και ενέργεια… αλλά δυστυχώς αποσταθεροποιήθηκε στο θάνατο του παππού μου Joseph Desplanches το 1987, ο οποίος είχε επίσης φτάσει σε αυτό σχολείο λίγο πριν πεθάνει (τον βλέπω να επισκευάζει μια καρέκλα στην τάξη κάτω από την αυλή…). Ήμουν αυτό που σήμερα ονομάζουμε ένα πολύ ταλαντούχο παιδί σε διπλή αποτυχία στο σχολείο επειδή υποφέραμε από αυτόν τον ηλεκτροσόκ του θανάτου του πατέρα μου και επίσης από το γεγονός ότι, ποτέ δεν έμαθα τα μαθήματά μου με εμπιστοσύνη στην ακουστική και την οπτική μου μνήμη και αντ ‘αυτού προτιμούσα να συνομιλώ, να παίζω ενώ οι φίλοι μου γελούσαν… Μου άρεσε να γελάω, να παίζω αθλήματα (να παίζω ποδόσφαιρο στην αυλή του αναψυχή) και το σχέδιο (όπου ήμουν πολύ καλός) και επίσης να κάνω το πνεύμα στην τάξη μέσω λεκτικής τζόκινγκ με τις ερωμένες…! Και έτρεξα ακόμη και μερικούς από αυτούς στην τάξη να τους ρίχνουν ενώ με κυνηγούσαν ανάμεσα στις σειρές του πίνακα : « Όχι, όχι, είμαι σοφός, θα είμαι σοφός…! », Ναι, βλέπω τον εαυτό μου ξανά ενώ γράφω τρέχοντας την κυρία μου του CM1, όλη η τάξη ήταν διπλωμένη σε δύο ! Ναι, κυρία Brissot που στέκεται στα αριστερά στην φωτογραφία παρακάτω με το μαύρο πουλόβερ της γραμμένο « Circus » σε αυτό έκαναν οι φτωχοί φτωχοί…: αλλά ποτέ δεν κατάφερε να με πιάσει hi hi hi ! Ναι, ήμουν γεμάτος ενέργεια, παρεμπιπτόντως, αν κοιτάξετε προσεκτικά τη δεύτερη φωτογραφία της τελευταίας μου τάξης που παρακολούθησα το CM2, ήμουν ο μόνος στην T-shirt και έτσι τροφοδοτούσα στο κεφάλι μου και στο σώμα μου ότι Δεν ήμουν ποτέ κρύο, ναι, ποτέ, κοιτάξτε σε σύγκριση με όλους τους άλλους συντρόφους μου, είναι όλοι καλά καλυμμένοι με polos, πουλόβερ… κλπ. Αντίθετα από μένα που ήμουν γυμνός. Επιπλέον, δεν είναι στο σπίτι ότι θα μπορούσα να βρήκα μια σχολική υποστήριξη ή συμβουλές που θα είχαν ψυχολογικά πλαισιωμένο και να τονωθεί για να δουλέψει στην τάξη… Ω όχι !

Κλασική φωτογραφία του CM1 του 1986, Σχολή Sainte-Marie σε Stains (93), είμαι η έβδομη ξεκινώντας από τα αριστερά, χωρίς να υπολογίζω την κυρία Brissot που στέκεται με το μαύρο πουλόβερ της. Έτσι είμαι και ο δεύτερος από το δεξιό της δεύτερης σειράς δίπλα στον παλιό μου φίλο Μελισσά.
Φωτογραφία του 1987 των δύο τάξεων του CM2 Α και Β που εξακολουθούν να συναντώνται στην ίδια Σχολή της Αγίας Μαρίας των Στενών Sainte-Marie σε Stains (93), είμαι σε ένα κόκκινο δέκατο τζόκινγκ που κάθεται στο έδαφος από αριστερά κάνοντας το κλόουν? είναι απλό, ήμουν η μόνη σε ένα μπλουζάκι. Έτσι είμαι και ο τέταρτος από δεξιά δίπλα στον παλιό φίλο μου (αριστερά), τον Christophe Poinson ο οποίος ήταν έτοιμος να ξεφύγει από το γέλιο. Αλλά, φέτος το 1987 θα είναι και η χρονιά που όλα θα αλλάξουν για μένα μετά τον θάνατο του παππού μου… Ναι, μια κάθοδος στην κόλαση που ξεκίνησε χωρίς να σταματήσει… μέχρι σήμερα…!

  • Πάθη : Διάβασα πολύ, έγραψα πολλά, έκανα πολύ αθλητισμό. Μου αρέσει η επιστήμη και όλα όσα σχετίζονται με το σύμπαν : τα μαθηματικά, τις εξισώσεις, τη φυσική-χημεία, την κβαντική φυσική… κ.λπ., γαλαξίες, μαύρη τρύπα, λευκή τρύπα, κβάζαρ, αστέρι νετρονίων (pulsar)… κλπ.

  • Ψυχολογικό προφίλ : Παλεύω από φοβερά tocs (ιδεοληπτικές-ψυχαναγκαστικές διαταραχές) για χρόνια…, αισθήματα ενοχής απροσπέλαστα…, ευαίσθητα, σαφείς…; Βρήκα το φάρμακό μου γραπτώς.

  • Δράμα που ζούσα από την οποία είμαι απόλυτα υπεύθυνος : Ναι, και αυτό θα εξηγήσω αργότερα στους τόμους μου…!

djd

Πρωταρχικός στόχος : Διαδώστε σε όλο τον πλανήτη (και στο σύμπαν) την ιστορία μου με τη δική μου αγάπη !